Μονόλογοι Ενός Εσώκλειστου: Οι Μοιραίοι (Κώστας Βάρναλης)

Εγκαινιάζοντας την στήλη των Μονόλογων Ενός Εσώκλειστου, σας παραθέτω ένα από τα καλύτερα ποίηματα του Κώστα Βάρναλη. Το ποίημα αυτό είναι "Οι Μοιραίοι", το δημοφιλέστερο έργο του ποιητή που χαρακτηρίστηκ ως ένα από τα κατορθώματα του νεοελληνικού λυρισμού. Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1922 στο περιοδικό "Μάυρος Γάτος". Απολαύστε λοιπόν πως ο ποιητής απεικονίζει με τα πιο παραστατικά χρώματα τη δυστυχία των απόκληρων της ζωής...

Μες στην υπόγεια την ταβέρνα,
μες σε καπνούς και σε βρισιές,
(απάνου εστρίγγλιζε η λατέρνα)
όλη η παραία πίναμε εψές,
εψές, σαν όλα τα βραδάκια,
να πάνε κάτου τα φαρμάκια.

Σφιγγόταν ο ένας πλάι στον άλλο
και κάπου εφτυούσε καταγής,
ω! πόσο βάσανο μεγάλο
το βάσανο είναι της ζωής!
Οσο κι ο νους αν τυραννιέται
άσπρην ημέρα δε θυμιέται!

(Ηλιε και θάλασσα γαλάζα
και βάθος του άσωτου ουρανού,
ω! της αυγής κροκάτη γάζα
γαρούφαλλα του δειλινού,
λάμπετε-σβήνετε μακριά μας,
χωρίς να μπείτε στην καρδιά μας!)

Του ενού ο πατέρας χρόνια δέκα
παράλυτος - ίδιο στοιχιό
του άλλου κοντόμερη η γυναίκα
στο σπίτι λιώνει από χτικιό,
στο Παλαμίδι ο γυιός του Μάζη
κ' η κόρη του γιαβή στο Γκάζι.

-Φταίει το ζαβό το ριζικό μας!
-Φταίει ο θεός που μας μισεί!
-Φταίει το κεφάλι το κακό μας!
-Φταίει πρώτ' απ' όλα το κρασί!
"ποιος φταίει; Ποιος φταίει;... κανένα στόμα
δεν τόβρε και δεν τόπε ακόμα.

Ετσι, στην σκοτεινή ταβέρνα
πίνουμε πάντα μας σκυφτοί,
σαν τα σκουλήκια κάθε φτέρνα
όπου μας εύρει, μας πατεί:
δειλοί, μοιραίοι κι άβουλοι αντάμα!
προσμένουμε, ίσως, κάποιο θάμα!