Μονόλογοι Ενός Εσώκλειστου: Κάτι Μέσα Μου (Μυρτιώτισσα)

Κάτι μέσα μου στενάζει
δεν τ’ ακούς;
Κάτι μέσα μου σπαράζει
ποιος το βάζει νους!

Ξεχασμένα, πεθαμένα
δε γνωρίζω εγώ,
πάντα με τα περασμένα
κρυφοζώ.

Και μου γίνονται τρομάρες
κι υπνοφαντασίες,
πίκρες, πόνοι κι οι λαχτάρες
οι παλιές.

Παραδέρνω μες στα δίχτυα
του θυμητικού.
Βοήθα να ’βγω απ’ την αλήθεια
κι απ’ το νου.

Πες μου πως για την Αγάπη
την τρανή,
θα νικήσεις τον Αράπη
που με τυραννεί.

Και το Δράκο θα σκοτώσεις
στη σπηλιά.
Πες μου πως θα με λυτρώσεις,
πες μου, απ’ τα στοιχειά!

Κι άσε απ’ το γλυκό σου στόμα,
Έρωτά μου εσύ,
την ψευτιά να ρέει ακόμα
τη χρυσή,

ως την ώρα που θα γίνεις
- αχ, φριχτό κακό! -
που κι εσύ για με θα γίνεις
ξωτικό!